زندگی با آلزایمر – برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است


زندگی با آلزایمر – برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

زندگی با آلزایمر - برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

سعی شده است علائم آلزایمر بر اساس مراحل طبقه بندی شوند. اگرچه مرحله بندی یک روش سریع برای اندازه گیری پیشرفت بیماری آلزایمر است ، اما سیستم هایی که علائم آلزایمر را نشان می دهند تنها راهنمایی هستند. به عنوان مثال ، از دست دادن حافظه ممکن است کندتر یا سریعتر باشد و برخی ممکن است از تغییرات شدید شخصیتی رنج نبرند.

با این وجود ، مرحله بندی علائم آلزایمر نشان دهنده پیشرفت بیماری در بیمار است. علائم آلزایمر را می توان خفیف ، متوسط ​​یا شدید ارزیابی کرد. برخی از متخصصان پزشکی از سیستم ساده سه مرحله ای برای تشخیص بیماری آلزایمر استفاده می کنند: مراحل اولیه ، میانی و دیررس.

دقیق ترین سیستم مرحله بندی علائم آلزایمر را به هفت مرحله تقسیم می کند:

مرحله 1: فرد هیچ گونه اختلال شناختی یا از دست دادن حافظه ندارد و توانایی تصمیم گیری طبیعی دارد.

مرحله 2: فرد دچار افت شناختی کوچک می شود و شروع به فراموش کردن جزئیات کوچک مانند محل قرارگیری کلیدهای ماشین ، عینک یا کتاب می کند.

مرحله 3: ممکن است به کاهش شناختی توجه شود. افراد دیگر متوجه از دست دادن حافظه می شوند. در این مرحله ، علائم آلزایمر ممکن است از نظر بالینی مشخص شود.

مرحله 4: فرد شروع به فراموش کردن رویدادهای اخیر و جزئیات شخصی می کند. توانایی تصمیم گیری مختل می شود. ممکن است او از نظر اجتماعی گوشه گیر به نظر برسد.

مرحله 5: از دست دادن حافظه همچنان ادامه دارد. توانایی تصمیم گیری بدتر می شود. فرد برای انجام چندین کار روزانه به کمک نیاز دارد.

مرحله 6: توانایی تصمیم گیری به شدت مختل می شود. فرد نیاز به مراقبت مداوم دارد. ممکن است تغییرات شخصیتی رخ دهد.

مرحله 7: شخص نمی تواند هیچ تصمیمی بگیرد ، به محرک ها پاسخ نمی دهد و نمی تواند حرکت را کنترل کند. مرد اغلب گنگ است.

صرف نظر از مرحله ، برخی از بیماران مبتلا به آلزایمر ممکن است لحظاتی از وضوح را داشته باشند که در آن چهره ها را تشخیص دهند ، می توانند نام ها را به چهره ها اضافه کنند و یک خاطره زنده را به یاد آورند. لحظات وضوح اغلب بوها ، صداها و صداهای آشنا ایجاد می شود.

علائم بیماری آلزایمر در مراحل میانی

علائم بیماری آلزایمر متوسط ​​ممکن است بین دو تا ده سال طول بکشد تا علائم به مرحله نهایی و شدید برسند. یادآوری حافظه کوتاه مدت رو به زوال است: حفظ حقایق جدید ، نام ها یا اخبار به طور فزاینده ای دشوار می شود.

یادآوری حافظه بلند مدت نیز رو به زوال می رود. مشکلات حافظه بلند مدت شامل فراموشی رویدادهای شخصی ، شماره تلفن هایی است که سالها یکسان بوده است و سایر حقایق بلند مدت.

وخامت فراخوانی حافظه بلند مدت منجر به بی نظمی می شود ، زیرا حافظه و مکان ها در حافظه کاهش می یابد. در مرحله میانی ، بیماری آلزایمر ممکن است در یک محیط آشنا گم شود. حافظه بلند مدت به طور کامل از بین نمی رود ، اما بدیهی است که ماندگاری طولانی مدت به طور فزاینده ای مختل می شود.

عملکرد شناختی و توانایی تفکر انتزاعی در این دوره همچنان در حال کاهش است. ریاضیات ، خواندن و سایر مهارتها به طور فزاینده ای دچار اختلال می شوند. مشکلات زبان و از دست دادن حفظ کلمات بیشتر آشکار می شود و توانایی افراد اجتماعی را محدود می کند.

در این دوره نوسانات خلقی ممکن است بدتر شود. تغییرات خلقی ممکن است شامل دوره های مشکوک ، عصبانیت ، هذیان یا پارانویا باشد. برخی از افراد دچار توهم یا رفتار اجباری می شوند ، مانند زنگ زدن دستان خود.

برای فعالیتهای روزانه به کمک نیاز است. اگرچه اکثر مردم با وجود افزایش علائم آلزایمر هنوز می توانند غذا بخورند و بسیاری از فعالیت های دیگر را انجام دهند ، اما ممکن است برای لباس پوشیدن یا حمام کردن به کمک احتیاج داشته باشند. نظارت برای جلوگیری از سرگردان شدن یا گم شدن افراد نیز ضروری است.

با پیشرفت بیماری آلزایمر ، کنترل عضلات شروع به بدتر شدن می کند. این موارد می توانند مانند گرفتگی عضلات باشند ، اما می توانند شامل بی اختیاری روده یا مثانه نیز شوند. مراقبین می توانند نکات و پیشنهاداتی برای مقابله با بی اختیاری مثانه در زندگی با بی اختیاری ادراری پیدا کنند.

بیماری آلزایمر در مراحل بعدی: علائم و عوارض

علائم آلزایمر در مراحل پایانی نشان دهنده زوال گسترده عملکردهای شناختی است. بیماران نمی توانند بدون کمک پرستار تمام وقت زنده بمانند. در این مرحله ، نه تنها باید علائم مستقیم آلزایمر را در نظر گرفت ، بلکه مراقب باید از عوارض جانبی احتمالی دارو ، افسردگی و سایر عوارض آگاه باشد.

علائم آلزایمر در مراحل پایانی

بیماری آلزایمر در مراحل آخر حتی از ساده ترین کارها نیز جلوگیری می کند. بیمار از نظر غذا خوردن ، لباس پوشیدن ، مراقبت های بهداشتی و سایر نیازهای روزانه کاملاً به مراقب وابسته است.

در این مرحله تخریب حافظه تقریباً به پایان رسیده است و ممکن است مهارت های زبانی تا حدی تضعیف شده باشد که فرد گنگ باشد. الگوهای خواب ممکن است مختل شود و هماهنگی ماهیچه ها به قدری مختل می شود که راه رفتن ، نشستن و یا حتی ایستادن سر برای بسیاری از افراد بسیار زیاد است.

بی اختیاری ، یبوست و شکستگی استخوان

بی اختیاری مثانه یکی از عوارض شایع بیماری آلزایمر در مراحل پایانی است. مراقبت کننده می تواند با برنامه ریزی سفرهای مرتب توالت ، حوادث بی اختیاری را کاهش دهد. اطلاعات بیشتر در مورد بی اختیاری را می توانید در

زندگی با بی اختیاری ادرار

یبوست می تواند مشکل ساز شود. اطمینان از تغذیه مناسب برای افراد مبتلا به آلزایمر دشوار است و عدم تعادل تغذیه ای ممکن است باعث یبوست شود. حرکات روده باید کنترل شود تا یبوست زودتر درمان و درمان شود.

شکستگی استخوان یک عارضه شایع است. کنترل ماهیچه ها به شدت مختل است ، بنابراین زمین خوردن ، کبودی و شکستگی استخوان ها شایع است. از آنجا که ممکن است بیمار آلزایمر نتواند درد شکستگی ناشی از زمین خوردن را بیان کند ، مراقب ممکن است فرد را از نظر علائم شکستگی استخوان مورد بررسی فیزیکی قرار دهد.

عوارض جانبی دارو: گلوکوم و تشنج

علاوه بر عوارض جسمی ، مانند شکستگی استخوان ، مراقب باید از عوارض جانبی دارو مطلع باشد. در صورت درمان علائم آلزایمر با داروهایی مانند داروهای ضدافسردگی ، باید به عوارض جانبی احتمالی مانند گلوکوم ، تشنج ، یبوست یا بی اختیاری توجه شود.

عوارض جانبی مانند گلوکوم و تشنج را باید با دقت مشاهده کرد. معاینات منظم چشم احتمال آسیب ناشی از گلوکوم را کاهش می دهد. تشخیص تشنج می تواند مشکل باشد ، زیرا هماهنگی عضلات در حال حاضر به شدت مختل شده است.

با پزشک خود در مورد عوارض جانبی دارو صحبت کنید تا بدانید چه چیزی در انتظار شماست و بلافاصله هرگونه عارضه جانبی را اعلام کنید.

سایر عوارض بیماری آلزایمر

زندگی با آلزایمر - برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

در مراحل دیررس ، بیماران مبتلا به آلزایمر نیز ممکن است دچار زخم بستر (زخم دیکابیتوس) ، عفونت مجاری ادراری ، تب مکرر شوند که ممکن است با آنتی بیوتیک ها و سپتی سمی همخوانی نداشته باشد. بیماران آلزایمری ممکن است در بلع مشکل داشته باشند که می تواند منجر به ذات الریه شود و حتی ممکن است از خوردن کامل غذا که منجر به کاهش سریع وزن می شود خودداری کنند.

افسردگی و اضطراب در مراقب

از نظر احساسی ، بیمار ممکن است نسبت به مراقب دچار سردرگمی یا خصومت شود. افسردگی و اضطراب در بین مراقبین شایع است. از آنجا که اضطراب و افسردگی می توانند علائم زوال عقل را در دوران سالمندی ایجاد کنند ، و از آنجا که اکثر مراقبان خانوادگی بیماران آلزایمر همسر بیمار هستند ، ممکن است مراقب علائم آلزایمر را نیز نشان دهد.

علاوه بر افسردگی و اضطراب ، مراقبان ممکن است از فشار مراقبت احساس عصبانیت ، گناه کرده و تحت فشار قرار گیرند. مراقبین باید زمان استراحت داشته باشند: برای خود وقت بگذارند در حالی که مراقبان حرفه ای اعضای خانواده خود را تماشا می کنند.

بیمارستان می تواند نیازهای بیماری آلزایمر را در مراحل پایانی تأمین کند. اگر شما مراقب بیمار آلزایمر هستید ، درباره مراقبت از مراقبین خودتان بیشتر بخوانید.



Source link

دیدگاهتان را بنویسید